Nieuws / 20 april 2016 / Ester

Milan Design Week 2016

Tom Dixon

Afgelopen week kon je in Milaan terecht voor de hoogmis van het design. Van 12 tot 17 april was er niet enkel het grootse Salone del Mobile, in de hele stad waren er meer dan duizend designevents te bezichtigen.

Vier dagen Milaan was lang niet genoeg om alles te zien maar wel om een blijvende indruk en een hunkering naar meer achter te laten. Op de bus terug naar de luchthaven van Bergamo droomden we luidop over een appartement in de stad, met zo’n prachtig begroeid balkon. Of het vervallen betonnen pand in vendita in de buurt van Lambrate.

"Een prachtige stad, de schaal van de gebouwen en hun groene dakterrassen lieten ons verbluft na. Nog nooit zag ik in een stad zoveel immense klassieke gebouwen, allen begroeid met blauwe regen."

Nobel Truong

Athoz Burez - hidden vases

Tom Dixon

Villa Nechi

Ventura Lambrate

In het design district Lambrate vind je op een kleine oppervlakte en boeiende industriële locaties een enorm aanbod aan design. Venture Lambrate brengt een mix van gevestigde waarden en aanstormend talent. 
Hoogtepunt, letterlijk, op de vijfde verdieping (maar veel hoger dan een Belgische vijfde verdieping) in de Via Ventura nr. 15 was de expo van de Royal Academy of Art, Den Haag. Waar kunst en design de prachtige skyline van Milaan ontmoette. Op het gelijkvloers vonden we de vrolijke designs van Studio Plutarco en Nobel Truong (zie foto's).
Tegen de middag vielen de eerste regendruppels uit de hemel en we voelden ons helemaal thuis in ‘A Belgian Village’. Een Just Like Your Mom’s Chiliburger onder de Light my table tafelverlichting van het Gentse Studio Mie maakten het plaatje compleet. 

De Belgen                    

En dat we fier mogen zijn op onze Belgische designers. In het prachtige Palazzo Litta bijvoorbeeld, waar de tentoonstelling ‘Belgian Matters’ plaatsvond met werk van onder andere Marie Mees & Catherine Biasino, Ben Storms en Unfold. In de binnentuin van het paleis vonden we Valerie_objects terug. Daar werden de nieuwe aluminium ontwerpen van Muller Van Severen en de plooibare tafel met stoelen van Robbrecht & Daem voor het eerst gepresenteerd. Ook de Hidden Vases van Chris Kabel konden ondanks hun achterliggend idee om de vaas onzichtbaar te maken, op veel aandacht rekenen.

Wauwfactor

Net zoals het onmogelijk is om alles op de Design Week te zien is het bijna even onmogelijk om alles in één blogpost te schrijven. 
Meest indrukwekkend was The Forest of Light van COS in samenwerking met Sou Fujimoto Architects. In de oude Cinema Arti creërden zij een hedendaags woud met licht, geluid en mist. 
Waar The Forest of Light een rustpunt in de stad voorzag deed Nike het tegenovergestelde met The Nature of Motion expo met werken van onder andere Max Lamb, Bertjan Pot en Sebastian Wrong. Volgens mijn vriendinnen een Nike brainwash die alleen maar aanzet tot consumptie. Ik had mijn Nike’s al aan en voelde geen druk tot we buiten werden geleid naar een immens plein waar een DJ science fictionachtige technobeats draaide. Ik voelde de bas tot in mijn buik en werd overvallen met een vreemd gevoel van euforie en energie. Misschien had Nike me dan toch te pakken gekregen.

Volgens sociale media was The Restaurant van Tom Dixon niet te missen in Milaan. Toen ik zondagmiddag, de laatste dag van de Design Week, vrolijk La Rotonda wou binnenstappen werd mij de toegang geweigerd. Het was 15u en The Restaurant was voorgoed gesloten. Teleurgesteld besloot ik toch een rondje langs het gebouw te lopen en vond een openstaande deur aan de zijingang. Er waren nog heel wat mensen blijven plakken in The Restaurant en het leek alsof niemand het hart had om hen weg te sturen. Tussen de opbergdozen door ving ik nog een duidelijk beeld op van wat The Restaurant de voorbije dagen was geweest. De tafel bedekt met chocolade was helaas volledig verorberd.     

Cibo e bevande

Waar kan je beter eten en drinken dan in Italië? 
De beste plaats voor een cocktail is zonder twijfel de prachtige Bar Luce aan de Fondazione Prada. Dit museumcafé werd ingericht door filmregisseur Wes Anderson en brengt zijn esthetica in de sfeer van een Milanees café uit de jaren ’60 en ’70. Een pastelkleurig pareltje voor liefhebbers van The Royal Tenenbaums en The Grand Budapest Hotel.   

De beste focaccia aten wij bij Sgroi Pasticceria vlakbij Loreto. Nog nooit at je zo’n eenvoudige pure focaccia met tomaten die bijna zoet smaken. 
Ijsjes eet je dan weer aan de andere kant van de stad, vlakbij het kanaal in de Via Vigevano bij Gelateria Latteneve. Ik ging voor vegan pistache en mascarpone met gember. Jummie! 

Milan is love

Als het niet voor de Design Week was dan zou Milaan nooit op lijn lijstje hebben gestaan. De voorbije jaren hoorde ik vaker dat de stad alleen goed is om te gaan shoppen maar niets is minder waar. Het is een prachtige stad, de schaal van de gebouwen en hun groene dakterrassen lieten ons verbluft na. Nog nooit zag ik in een stad zoveel immense klassieke gebouwen, allen begroeid met blauwe regen, geen enkel terras zonder bloemen of planten.

Bezoek tijdens je citytrip naar Milaan ook zeker Villa Necchi Campiglio. Bij voorkeur bekijk je net voor je reis de film Io Sono l’ Amore want dit is het huis waar het drama met Tilda Swinton hoofdzakelijk werd opgenomen. Deze prachtige villa, eigenlijk niet zo groot naar Milanese standaard, ligt op een steenworp van de Duomo maar is omringd met een prachtige tuin en zwembad. Je kan de tuin zo binnenlopen maar ga zeker ook mee met een gids binnenin de villa.

Deel dit bericht

Vul je e-mailadres in en krijg mijn artikels in je mailbox.


Reageer op dit artikel

  • Wordt niet weergegeven op de website